در جریان بازی پرسپولیس و استقلال صحنه ای اتفاق افتاد که برنامه نود بخوبی به آن پرداخت. آقای فروسی پور در برنامه نود بعد از پخش صحنه مجادله مدافع پرسپولیس با دروازه بان این تیم و ادعای عجیب این دو بازیکن بعد از بازی مبنی بر هماهنگی و صحنه سازی برای ایجاد شوک به تیم پرسپولیس، بدرستی گفت این دروغ بدتر از عمل انجام شده است. عادل تصریح کرد که این دروغ توهین به شعور مردم است که قابل اغماض نیست. او اضافه کرد ای کاش این دو به جای توسل به دروغ، از مردم عذر خواهی می کردند. در این مطلب کوتاه سعی می کنم مسائل مبتلابه جامعه سیاسی امروز کشور را با حادثه مذکور از جمله رفتار خردمندانه کاپیتان پرسپولیس بررسی کنم تا از این برنامه جذاب فوتبالی و مباحث مطرح شده پیرامون آن، به ریشه یابی بخشی از مشکلات حاضر کشور بپردازیم.

و اما اصل ماجرا:. حدود دقیقه هفتاد بازی هنگامیکه استقلال فشار زیادی بر پرسپولیس تحمیل کرده بود و سید صالحی مهاجم استقلال فرصت طلائی این تیم را به هدر داد، دروازه بان پرسپولیس با مدافع این تیم به مجادله شدید لفظی پرداخت و اگر نبود دخالت بجای کاپتان این تیم کریم باقری، قطعا به برخورد فیزیکی این دو نفر نیز می انجامید. تصاویر ضبط شده در برنامه نود شروع به این امر را نیز به نمایش گذاشت. اگر دخالت خردمندانه کریم باقری نبود بدون شک فاجعه ای فوتبالی برای پرسپولیس و چه بسا امنیتی در استادیوم آزادی اتفاق می افتاد. فرض کنید کریم دخالت نمی کرد و این اتفاق می افتاد. در این حالت داور مسابقه مطابق قوانین فیفا هر دو بازیکن، شیث و حقیقی را از زمین اخراج می کرد. این به معنای ادامه بازی پرسپولیس با نه نفر بازیکن و تعویض اجباری یکی از مهاجمان با گلر ذخیره تیم بود. کسانیکه به فوتبال آشنائی دارند، معنای این فاجعه را برای تیم پرسپولیس بخوبی درک می کنند و می دانند چه سرنوشت تلخی برای این تیم در این حالت متصور بود که خاطره خوش ششتائی را برای همیشه به فراموشی می سپرد. همچنین تنش بالای بازی این دو تیم پرطرفدار، چه بسا طرفداران را تحریک و به زد وخورد جدی در استادیوم و بیرون آن مانند وارد کردن خسارات به شبکه حمل و نقل و کشیده شدن درگیری به خیابانها منجر می شد.

کار کریم ستودنی و از نگاه من قابل تامل برای سیاستمداران و دولتمردان است. زیرا اگر کریم به جای میان داری و تلاش در جهت حل و فصل موضوع به طرفداری از یکی از اصحاب دعوی وارد می شد امروز به جای ستایش او باید در باب عوارض و هرینه ها مادی و معنوی ناشی از حادثه مذکور به بحث و گفتگو می پرداختیم. همین موضوع ساده فوتبالی در سیاست هم صادق است. اگر نهادهای نظارتی (شورای نگهبان) و اجرائی و نظامی بجای حضور در کمپین انتخاباتی یک کاندیدای خاص و حمایت مطلق از او تنها به وظیفه خود عمل می کردند و رای مردم را محترم می شمردند امروز ما و شما نه تنها شاهد از دست دادن تعداد قابل توجهی از هموطنانمان و پر شدن زندان ها از فعالان سیاسی، دانشجویان و اصحاب رسانه و قلم و … نبودیم بلکه با افتخار از حضور کم نطیر مردم در انتخابات دهم و حاکمیت مردم سالاری در کشورمان سخن می گفتیم. بپذیریم که ورود نهادها و ارگانهائی که به لحاظ اصول دموکراتیک، قانون اساسی جمهوری اسلامی و آموزه های امام از ورود به مباحث جناحی و سیاسی نهی و منع شدند، منجر به بی اعتمادی و بحران امروز شده است. متاسفانه بر خلاف کریم باقری، در انتخابات دهم و حوادث پس از آن به جای میان داری و خویشتن داری، رویکرد برخورد فیزیکی انتخاب شد که این رویکرد منجر به فروریختن اعتماد میان مردم و حاکمیت شد. اگر این واقعیت را صرف نظر از هر گرایش سیاسی بپذیریم، این بهای کمی نیست که تاکنون پرداخته ایم. آیا وقت آن نرسیده که برای حل موضوع و اعاده اعتماد از بین رفته، مقامات زبان زور را کنار و با مردم خود به گفتگو بنشینند؟ آیا براستی رسانه ملی به وظیفه خود بدرستی عمل کرد. نگاهی به عملکرد این رسانه گواه این واقعیت است که این رسانه پایگاه یک جریان افراطی شده است که آنان با استفاده از اموال بیت المال هر چه از زبان وعقل بیمارشان بر می آمد به بزرگان این کشور و مردم، این صاحبان اصلی این کشور، بگویند. خطیبی از طریق رسانه ملی یا میلی مردم را بزغاله و گوساله نامید و عجبا که یک نفر از آن جریان به این ادبیات سخیف و دور از فرهنگ ایرانی واسلامی حتی اعتراض ظاهری نیز نکرد. لازم است سیاستمداران با دقت و تامل در رفتار کریم، این بازیکن با تجربه پرسپولیس، در عرصه سیاست که هزینه ی اشتباهات به لحاظ مادی و معنوی بسیار سنگین است، در رفتار خود تجدید نظر نمایند و مردم خود را حداقل در زمره بیگانگان تلقی کرده و با آنان به گفتگو بنشینند. این اقل انتظار است که بگوئیم بیائید مشکل زندانیان سیاسی این کشور را در زمره 3 زندانی آمریکائی بدانیم. اختلاف و تعارض میان جریان های سیاسی در همه کشور ها اتفاق می افتد.

سوال دیگر اینکه دروغ سیاستمدار بد است یا فوتبالیست؟ پیش از پاسخ به این سوال لازم است به مذمت در فرهنگ غنی اسلامی اشاره کنم. در فرهنگ غنی اسلامی دروغ کلید همه ناپاکی ها تلقی گردیده است1 و پیامبر رحمت دروغ را از بزرگترین کبائر نلمیدند و فرمودند ناجوانمردترين مردم از نظر مروت و انصاف دروغگو مى باشد. 2 امام علی (ع) نیز فرمودن هیچ کار ناپسندی به زشتی دروغ نیست.3 همانطور که قبلا اشاره شد آقای فردوسی پور به تقبیح این دروغ و پخش کردن صحنه درگیری اقدام کرد. اقدامی که موجب عذر خواهی رسمی دو بازیکن پرسپولیس از مردم و طرفداران شد. سوالی که ذهن افراد بسیاری را در این کشور به خود مشغول ساخته این است که چرا رسانه ملی به دروغ های مقامات قوه مجریه در چند سال گذشته نپرداخته است. اتفاقا همین دروغ ها شعور این ملت را نشانه گرفته بود و در پاسخ به همین روش بود که این انتخابات با انتخابات های گذشته برای مردم فرق می کرد. دروغ سیاستمدار و دولت مرد نزد هر ملتی از فعل و یا ترک فعل بدتر است. نمونه های فراوانی در سقوط و یا استیضاح دولت ها در نظام های مردم سالار و دموکراتیک را تاکنون شاهد بودیم. آنچه کلینتون، بوش و بلر را به چالش کشاند دروغ بود. دروغی که اعتماد ملت شان را نشانه گرفته بود و لذا سیاستمدار باید تاوان آن را می پرداخت. دروغ رئیس جمهور قبلی آمریکا بیل کلینتون به محاکمه وی نزد گرند ژوری و استیضاح در کنگره منجر شد. احضار او از باب فعل ارتکابی وی مبنی بر ارتباط با مونیکا لویسنکی نبود بلکه انکار دروغین چنین ارتباطی بود که رئیس جمهور قدرتمند ترین کشور دنیا را به چالش حقوقی و سیاسی کشاند. در فرهنگ و آموزه های اسلامی ما دروغ از بزرگ ترین معصیت هاست. اما متاسفانه مقامات قوه مجریه این کشور آنقدر دروغ گفتند که دروغ در مدیریت این کشور نهادینه شده و بعنوان یک حقوقدان می گویم این دروغ ها (اقتصادی، مدیریتی، اماری، و حتی در حوزه اعتقادی) در هر محکمه ای قابل اثبات است. کار کشور بجائی رسیده است که وزرای آن از جمله وزیر علوم کشور به سرقت ادبی می پردازد و مقاله اندیشمندان دیگر را به نام خود چاپ می کند و وزیر دیگر اختراع محقق بی دفاع ایرانی را بنام خود ثبت می کند و جالب آنکه یک نفر در این کشور از سارقان و جاعلان که فعل ارتکابی آنان مطابق قوانین کشور مستوجب مجازات کیفری است حتی سوال هم نمی کند که چرا با آبروی این کشور و نظام بازی می کنید و ما را مضحکه مراکز علمی و آکادمیک جهان کرده اید. طبیعی است در چنین شرائطی خبرگزاری رسمی دولت، ایرنا در مدیدیت قبلی رسما دروغ و تهمت را مبنای کار حرفه ای خود به جریان مقابل قرار داده بود که امیدوارم با ورود آقای جوانفکر این رویه غلط به خاطر آبروی کشور اصلاح گردد.

خلاصه آنکه برنامه نود خوب است اما نه تنها برای ورزشکاران بلکه برای همه بخصوص آنان که قدرت کشور را در اختیار گرفته اند. رسانه های آزاد چشم مردم هستند و می توانند با نظارت خود به تمیز سره از ناسره و تلاش در جهت اصلاح اقدام کنند. مشورط بر آنکه به تیغ برنده مقامات گرفتار نیایند و اصحاب قلم و دانش بجای زندان تکریم شوند. در پایان این سوال مطرح است که براستی دروغ کدامیک مخرب تر است: سیاستمدار حاکم یا یک ورزشکار؟ امیدوارم پاسخ به این سوال را یک روز در برنامه های صدا و سیمای کشورمان بدور از حب و بغض های سیاسی و تنها در جهت منافع ملی شاهد باشیم.

5 پاسخ به “دروغ سیاستمدار یا فوتبالیست؟ درسی از برنامه نود/محمد تقی کروبی”